Wampiry roześmiały się szyderczo, po czym rzuciły na Is. Dziewczyna zamieniła się w wilka i zaczęła z nimi walczyć. Dobrze jej szło, ale żadna z nas nie przewidziała, że w ukryciu czają się posiłki. Tak, więc kiedy myślałam już, że Is wygrała z zaułka wynurzyło się siedmiu krwiopijców. Pięciu dołączyło do grupy walczącej z rozwścieczoną Is, a pozostali rzucili się na mnie. Nie bardzo mieli jednak jak mnie złapać, bo uniosłam się na wysokość trzeciego pięta. Nie mieli szans doskoczyć. Niestety przewidzieli to. Jeden z nich ni stąd ni zowąd znalazł się na dachu wieżowca i zeskoczył prosto na mnie. Wylądowaliśmy ciężko na ziemi. Na szczęście zdążyłam zamortyzować upadek jednak wampir cały czas przygważdżał mnie do ziemi, a jego koledzy krępowali mi ręce i nogi. Kiedy skończyli rzucili mnie w jakiś ciemny kąt i wspomogli pobratymców. Przy takiej liczbie wampirów Is mogła szybko zginąć. Nie mogłam do tego dopuścić, więc zaczęłam się szarpać w więzach i wrzasnęłam:
- Stop! Przestańcie!
Odwrócili się by na mnie spojrzeć, co dało Isabelle chwilę odpoczynku.
- Nie szarp się tak Aniołku – rzucił jeden – I tak się nie wydostaniesz
- Masz rację – przyznałam, grając na czas – Ale to mnie chcecie nie Wilczycy, więc zostawcie ja w spokoju
- A jeśli nie?
- Wtedy nie dostaniecie żadnej z nas – odparłam spokojnie – A to się chyba nie spodoba waszemu szefowi prawda?
Wampiry poruszyły się niespokojnie, po czym ich przywódca powiedział:
- Skoro tak ci śpieszno do śmierci to my nie mamy nic przeciwko. Wilczycą zajmiemy się innym razem
Dał znak i jeden z wampirów zarzucił sobie mnie na ramię, po czym wszyscy puścili się biegiem. Słyszałam wycie Is i wiedziałam, że po walce nie ma siły za nimi biec. Ja jednak miałam plan i kiedy krwiopijcy zajęli się ożywioną rozmową stworzyłam swoją iluzję, po czym teleportowałam się do miejsca gdzie nas zaatakowano.
Is siedziała tam w ludzkiej postaci z na poły zrozpaczoną na poły wściekłą miną.
(Isabell?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz