Od Alissy C.D. Isabelle

Gdy tylko Is opuściła salę James zaczął się szarpać w więzach.

- Nawet jak się uwolnisz ona i tak cię tu przywlecze – powiedziałam ochryple, wciąż oszołomiona po ataku wampira

- Zamknij się! – warknął

- Ok, znaczy nie chcę stąd wyjść do końca życia – mruknęłam, unosząc brwi

Wiedziałam, że Is byłaby zdolna przetrzymać go na uwięzi przed dłuższy czas. Może nie wieczność, ale James nie musiał o tym wiedzieć.

- Chcę stąd wyjść NATYCHMIAST! – wydarł się

- To się skup i posłuchaj, co chcę ci powiedzieć – odpowiedziałam chłodno, ignorując jego wybuch

Milczał, więc zaczęłam mówić:
- James nie wiem, dlaczego uważasz, że rodzice cię nie kochali. Byłeś dla nich całym światem. Oboje byliśmy….

- Ty byłaś ważniejsza…

- Och, przestań wygadywać bzdury! – zirytowałam się – Od zawsze traktowali nas na równi i kochali nas najbardziej na świecie. Byłeś ich wspaniałym synkiem, a dla mnie wymarzonym starszym bratem…. – urwałam, bo nieoczekiwanie w moich oczach zabłysły łzy – Szkoda tylko, że tego nie doceniłeś i próbowałeś mnie zabić… - szepnęłam ledwo dosłyszalnym głosem

- Ali…. – na twarzy Jamesa pojawił się jakiś cień. Bólu? Tęsknoty? Nie miałam pojęcia, ale najważniejsze było to, że zaczął słuchać i nie rzucał się na mnie z obnażonymi kłami.

- James, jeśli nie chcesz mnie znać to po prostu mnie stąd wypuść, a ja zniknę z twojego życia – powiedziałam cicho – A jeżeli chcesz wrócić do rodziny to….

- Ja nigdy nie miałem rodziny – wszedł mi w słowo przybity – Nie należałem do niej

- Miałeś mnie i rodziców – odparłam stanowczo – I choć ojca już nie ma to ja…..

- Wybaczyłabyś mi?

- Oczywiście – zapewniłam

- No nareszcie! – odezwała się Is, wchodząc do sali.

Najwidoczniej przez cały czas czatowała pod drzwiami by sprawdzić czy James się nie uwolni i nie spróbuje ponownie zaatakować. Teraz podeszła do mnie i serdecznie przytuliła, szepcząc:

- Już myślałam, że nigdy się nie pogodzicie przez tego uparciucha – wskazała na Jamesa

- Jak widać udało się – powiedziałam ze śmiechem – Wszystko sobie wyjaśniliśmy, co braciszku?

James kiwnął głową, po czym zwrócił się do mojej przyjaciółki:

- Rozwiążesz mnie wreszcie?

(Isabelle?)